Vertalingen uit het Portugees

Hoofdstuk 44

engel001Toen dit middel voor Aónia onmogelijk gemaakt was, zocht ze dus een ander, dat beter was. Ze riep een dienstmaagd van het huis, die Enis heette, een slim meisje, dat in belangrijke zaken te vertrouwen was. Ze verzekerde zich zo goed ze kon van haar geheimhouding, stortte haar hart uit en gaf haar opdracht te gaan kijken of de herder met de fluit bij de oever van de rivier rondliep en als ze hem niet zou zien, moest ze een andere herder om hem vragen. Zo deed ze. En ze kwam te weten dat hij ziek te bed lag niet ver weg op de berg, waar de vrouw en de kinderen van de opperherder van de kudde, waarin hij meewerkte, woonden.

Enis nam een man uit het huis mee en besloot daarheen te gaan. Wetend hoe sterk de geestdrift in Aónia was, kon ze niet minder doen. Ze kwam al snel op de berg aan en toen ze navraag deed naar de herder met de fluit, toonden ze haar het rieten hutje, waarin hij verbleef. Toen beide alleen waren, want daar had Enis het op aangelegd, legde ze hem volledig uit wat de bedoeling was. Omdat ze een vrouw was, geloofde Binmarder het meteen en over het armzalige kussen waarop zijn hoofd rustte, liepen enkele luttele tranen, veroorzaakt door iets, dat tussen grote tevredenheid en veel smart in lag, want deze twee gevoelens veroorzaken gewoonlijk de tranen. Hierdoor was Enis zeker van de grote liefde die hij voor Aónia koesterde en ze heeft later niet verzuimd haar dit te vertellen.

Ze zaten lange tijd bij elkaar en Binmarder vertelde haar alles vanaf het begin. Zo bleven ze lang praten en als het ergens anders had plaatsgevonden, zou het verdacht zijn geweest. Maar het leven in de bergen schept geen argwaan noch kent het mensen, die men verdenkt. Maar vanwege de man die Enis bij zich had, bleven ze niet zo lang praten als ze wilden. Toen ze thuis was, vertelde ze alles van begin tot eind aan Aónia zonder iets weg te laten. Het lot wilde dat daar in de buurt een drukbezocht bedevaartsoord lag en het was toen, aan de vooravond van de volgende dag, dat de min en de vrouwen van het huis besloten daarheen te gaan.

IMG_0374_3

Copyright: Ruud Ploegmakers
Naar hoofdstuk 45

(c) Ruud Ploegmakers 2017