Vertalingen uit het Portugees

Hoofdstuk 46

CuerD'amourEsprisEn zo kon Aónia niets anders doen dan opstaan en gaan en Binmarder niets anders dan alles aanschouwen en blijven. Aónia zag hoe Binmarder’s ogen achterbleven en nam een mouw van haar kleed, scheurde hem los, gaf hem aan Binmarder als middel tegen zijn tranen, en gaf aldus aan waartoe ze hem gaf, want de grote smart liet het haar niet in woorden zeggen. Toen ze hem gaf, vielen haar blikken op de zijne en ze zei slechts:

‘Neem me niet kwalijk, maar mijn ongeluk heeft niet gewild, dat ik ophield u pijn te doen met wat ik niet zou willen.’

Ze zei hem deze woorden toen ze al buiten de deur stond en daarmee en met wat ze erbij voelde, begonnen de tranen uit haar twee prachtige ogen te lopen en over haar mooie wangen trokken ze de voren, waarlangs ze liepen. Ze nodigde Binmarder tot zoveel weeklacht uit als redelijk was, want hij verloor vanwege haar het zicht. Hij huilde zo hard, dat zijn ogen niet genoeg waren voor zijn tranen, waardoor hij haar toen niets kon zeggen. Maar Enis zette haar sprekende onder grote druk en trok haar aan haar handen weg. Aónia wendde zich tot hem en zei: ‘Ze nemen me mee.’

Terwijl ze haar ogen op hem gericht bleef houden, werd ze meegevoerd, totdat ze tussen de muren van de andere huizen de deur van het huis van Binmarder uit het zicht verloor. Hij kon zich niet inhouden en liep langs de andere kant van zijn huis naar buiten vanwaar hij de weg die zij namen, kon zien. En daar stond hij te kijken, zolang de plek het hem toeliet en daarna nog een hele tijd, totdat ze thuis zouden kunnen zijn aangekomen. Want ook ogen genieten van wat ze zich inbeelden en houden pas op te kijken naar de plek, waar wat ze hebben kunnen zien, is of heengaat, wanneer het zicht zwak wordt of door iets belemmerd wordt.

Toen ze volgens hem thuis zouden kunnen zijn, dacht hij aan de plek waar zij op zijn bed gezeten had en liep hij in grote haast weer naar huis. Eenmaal binnen ging hij naar de plek waar zij gezeten had. Hij liet zijn fantasie gaan en herinnerde zich nu eens hoe zij het één had gedaan, dan weer hoe zij het ander had gedaan. Daarna pakte hij de mouw die ze hem achtergelaten had op en weende tussen trieste woorden door, alsof zij dat zou kunnen begrijpen.

IMG_0376

Copyright: Ruud Ploegmakers
Naar hoofdstuk 47

(c) Ruud Ploegmakers 2017