Vertalingen uit het Portugees

Hoofdstuk 9

ruïneBij deze woorden liepen haar de tranen over de wangen en met afgeknepen stem zei ze: ‘U zult me vergeven, vrouwe – vanwege mijn leeftijd mag ik u eigenlijk wel dochter noemen – als u me dit vaak zult zien doen al zijn tranen u niet ongewoon. U hebt immers met veel inspanning eenzame plekken als deze waar we nu zijn, opgezocht. In andere tijden waren hier nog, naar men zegt, edele ridders en schone jonkvrouwen en nog steeds vinden herders soms stukken van wapens en waardevolle juwelen. Hierdoor is de schaduw hier de droevigste die kan bestaan. Ik weet niet waarheen deze onevenwichtigheid de wereld zal leiden. Ooit waren deze dalen druk bevolkt maar nu zijn ze erg verlaten. Vroeger liepen hier mensen rond, nu wilde dieren. Sommigen laten achter wat anderen nemen. Waartoe is er zoveel verandering in slechts één plek geweest? Maar zelfs het land lijkt te veranderen met de dingen die er groeien. Toen de tijd van vrolijkheid voorbij was, moest dit land in droefheid verkeren. Ooit druk bevolkt en edel met rijke gebouwen is het nu vol bossen, zoals de natuur die voortbracht. In enkele uithoeken heeft dit dal nog oude bomen die door de langdurige verwaarlozing een andere kruin hebben dan toen ze door kwekers geholpen hun volmaakte vruchten voortbrachten. Heel dit dal is vervuld van een trieste herinnering voor wie de gebeurtenissen kent die erover verteld worden en die van vroeger tijden zijn en, zo men toen zei, niet voor deze tijd bedoeld waren. Maar zo gaat het met alles. Sommige dingen worden gemaakt voor iets anders dan waarvoor ze zijn bedoeld.

Toen de twee vrienden de hoge opdracht accepteerden om de avonturen van dit dal te bewaken was dit alleen maar bedoeld om de twee schone jonkvrouwen genoegen te verschaffen. Ze konden niet vermoeden dat het tegenovergestelde het gevolg zou zijn. En toen de twee vrouwen zich op de dag van hun grote ongeluk aankleedden en rijk opmaakten om de twee bevriende ridders te zien, project_rouse_knightkonden ze niet vermoeden dat dit was om hen niet meer te zien. Ons noodlot geeft ons ik weet niet welke oogkleppen, want we hebben de dingen vóór ons maar zien ze niet. Alles is omgedraaid, omdat je het niet begrijpt en zo hebben de pijnen ons beet op het minst voorbereide moment, zodat ze ons tegelijkertijd pijn doen vanwege het goede dat we verloren hebben en vanwege het kwaad dat we erna oplopen.’ Hierop slaakte ze een diepe zucht en stond daar alsof ze iets anders wilde zeggen. Ze hernam het woord en zei: ‘Het is nu tijd mijn belofte aan u in te lossen, want ik zie, dat ik me al veel te lang door mijn smart laat meeslepen.’

Copyright: Ruud Ploegmakers
Naar hoofdstuk 10

 

 

(c) Ruud Ploegmakers 2017